ਹਾਲ ਇਉਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਹਿਰ ਦਾ।
ਹੰਝੂ ਵੀ ਨਾ ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚ ਠਹਿਰ ਦਾ।
ਕਿਉਂ ਤੁਰਾਂ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ,
ਮੈਂ ਹਾਂ ਰਾਹੀ ਕੜਕਦੀ ਦੋਪਹਿਰ ਦਾ।
ਠਹਿਰਦਾ ਕਿੱਦਾਂ ਭਲਾ ਸਾਹਿਲ 'ਤੇ ਮੈਂ,
ਇਸ਼ਕ ਸੀ ਤੜਪਾ ਰਿਹਾ ਇਕ ਲਹਿਰ ਦਾ।
ਹੋਵੇ ਨਾ ਸੁਕਰਾਤ ਬਣਨਾ ਵੀ ਨਸੀਬ
ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਈਂ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ।
